Eren Doğu

Birinin Yanında Olma İhtiyacını Sorgulamak: Nihai Bağımsızlık Bildirgesi

Modern dünya, insanın ancak bir başkasının yansımasında var olabileceğine dair tuhaf bir yanılsama üzerine kurulu. Sosyal medya akışlarından ikili ilişkilere kadar her yer, “birileriyle olma” zorunluluğunun kutsanmasıyla dolu. Sanki bir başkasının varlığına ihtiyaç duymamak, bir eksiklik ya da bir ıssızlık belirtisiymiş gibi pazarlanıyor. Oysa bugün WordPress’in sorduğu o meşhur soruya verecek bir isim bulamamak, benim için bir boşluk değil; aksine, kazanılmış bir zaferdir.

Bu yazı, yanımda gerçekten kimse var olmadığı için hoşlandığım birinin de olmayışının değil; bu durumun getirdiği o sarsılmaz nihai bağımsızlığın bildirgesidir.

Çoğu insan için “yanında olmaktan hoşlanılan kişi”, aslında kendi içsel boşluklarını kapatacak bir yara bandı arayışıdır. Yalnız kalmanın ağırlığından kaçmak için bir başkasının gürültüsüne sığınırlar. Ben ise bu sessizliği bir sığınak değil, bir kale olarak görüyorum. Yanımda hiç kimsenin olmayışı, zihnimin sınırlarını bir başkasının beklentilerine, duygusal dalgalanmalarına veya onayına göre çizmek zorunda kalmadığım anlamına geliyor.

Eğer bu soruya verecek bir cevabım varsa, o cevap bir isimden değil, bir duruştan ibarettir: Kendi varlığından hoşnut olma sanatı. Birinin yanında olma ihtiyacını sorgulamaya başladığınızda, aslında özgürlüğün başladığı sınırı keşfedersiniz. Hayatında illaki birileri olması gerektiği fikri, bireyin kendi başına yetebilme kapasitesine vurulmuş bir prangadır. Ben bu prangayı, “kimsem yok” demenin ezikliğiyle değil, “kimseye ihtiyacım yok” demenin vakarıyla taşıyorum.

Bu bir vazgeçiş değil, bir seçimdir. Yanımda birinin varlığına ihtiyaç duymadan da bu satırları yazabiliyor, düşünebiliyor ve varlığımı anlamlandırabiliyorsam; bu, dış dünyadan bağımsızlığımı ilan ettiğim noktadır. Gerçek hürriyet, kalabalıklar arasında bir yer edinmek değil, o kalabalığa duyulan ihtiyacı tamamen ortadan kaldırmaktır.

Sonuç olarak; yanımda bir isim yok, bir yüz yok, bir hikaye yok. Sadece ben, zihnim ve bu nihai bağımsızlığın getirdiği berrak sessizlik var. Ve bu sessizlik, herhangi birinin gürültüsünden çok daha değerli.

Bu bağımsızlık, sadece duygusal bir tercih değil, aynı zamanda zihinsel bir sermaye yönetimidir. Enerjimi ve vaktimi bir başkasının varlığına endekslemek yerine, kendi potansiyelime ve vizyonuma yatırmayı seçiyorum. Günün sonunda, en büyük yatırım insanın kendi varlığına yaptığı yatırımdır ve bu yatırımın meyvelerini toplamak için bir ‘eşlikçiye’ ihtiyaç duyulmaz.